Geven of nemen?

relaties Mar 25, 2019

Geven of Nemen?

Verliefd zijn op iemand en met die persoon iets opbouwen; hoe realistisch klinkt dat voor jou? Is het iets vanzelfsprekends, of eigenlijk juist iets onbereikbaars?

Hoe vreemd ook; voor velen van ons is een fijne relatie waarin wederzijds in elkaars behoeften wordt voorzien, vaak meer uitzondering dan regel. Door onze maatschappij die tegenwoordig steeds meer op prestaties en eigenbelang gericht lijkt te zijn en het daardoor verminderde gevoel van empathie voor elkaar, is het natuurlijk aanwezige evenwicht in menselijke relaties vervallen. Waardoor rollen automatisch eenzijdiger lijken te worden en, simpel gezegd, de één vaak meer geeft dan de ander.

Maar hoe gebeurt dit precies?

Het aangaan van een relatie zou iets fijns en moois moeten zijn. Door de genoemde prestatiedrang, lijkt het hebben van een relatie tegenwoordig echter iets dat je ‘moet bereiken’. Wanneer je alleen bent, word je al gauw afgeschilderd als een vreemde vogel, eigenlijk zelfs zielig. Waardoor mensen het gevoel krijgen, dat een relatie op zichzelf iets is om na te jagen. In plaats van het zoeken naar een persoon die daadwerkelijk bij iemand past, gaan mensen meer op zoek naar de relatie zélf. En daar ontstaat het probleem. Mensen komen hierdoor bij elkaar, die normaliter helemaal niet bij elkaar zouden passen. En hoewel ze zich op het eerste gezicht misschien tot elkaar aangetrokken voelen, worden duidelijke tekenen over het hoofd gezien die aanduiden dat er van nature geen evenwicht is in deze samenkomst.



Mensen zijn gecompliceerde wezens.

Het is onmogelijk een individu in een enkel hokje te stoppen. Maar het lijkt we zo te zijn, dat er grofweg een indeling kan worden gemaakt tussen mensen die voornamelijk geven en anderen die vaak nemen. En het zijn juist de gevers, die gevoelig zijn voor externe invloeden, zoals druk van buitenaf en meningen van anderen waardoor ze zich ‘minder’ voelen dan anderen. Iets waar de tegenovergestelde partij dankbaar gebruik van maakt. Het ironische is alleen dat relaties eigenlijk gebaseerd zouden moeten zijn op evenredig geven en nemen. Onze Van Dale omschrijft het woord relatie als “betrekking waarin zaken of personen tot elkaar staan” – dit impliceert inderdaad gelijkheid, er staat immers niet ‘boven’ of ‘onder’. Twee mensen zouden elkaar als gelijken moeten zien, niet als ondergeschikten. In principe zou dit gewoon mogelijk moeten zijn, zelfs in de huidige maatschappij. Maar hoe bereik je dit?

Hou het simpel

Het is vrij simpel: begin met jezelf te zijn. Dit houdt in, dat je gaat nadenken over wat jij als persoon wilt en ook: niet wilt. Denk even niet na over alle druk van buitenaf en ga gewoon na, welke zaken jij als mens waardeert in jezelf en daarmee ook in anderen. Zou jij een ander je wil opleggen, alleen maar omdat het kan? Nee? Waarom laat je het dan van een ander wel toe..? Daarnaast; denk na over wat je in een relatie zoekt. En waarom je eigenlijk een relatie zoekt. Wil je met iemand zijn alleen maar om niet alleen te zijn? Dan heb je jezelf eigenlijk al in een zwakkere positie gezet. Want de waarheid is simpel: iedereen verdient iemand die net zoveel bij diegene wil zijn als andersom. Niet omdat mensen niet alleen willen zijn, nee, omdat mensen bij elkaar willen zijn.

Geen goede basis

Op deze wijze is een relatie een vrije keuze en maakt het daardoor makkelijker keuzes te maken uit vrije wil. Waardoor je alleen nog maar zult geven, wanneer je dat wilt. En niet omdat je denkt dat het moet. Want dat is nooit een goede basis voor een relatie. Liefde eist namelijk niks. Eisen is iets dat alleen maar past binnen ongelijkwaardige relaties, waarin één van de twee iets mist. Maar in een echt fijne relatie hoef je niks te missen, dus zal je ook nooit meer teveel geven!

Close

50% Compleet